U iščekivanju opštine

Opština Petnjica

 



Piše: Latif Adrović

Konačno, potvrđeno je – sredinom marta, nema tome ni dva mjeseca čekanja, Skupština Republike Crne Gore će potvrditi letošnju volju Bihoraca te će Petnjici biti vraćen status opštine, (koji joj je ukinut davne 1957. godine).
Ima nas dosta, koji smo, što za školovanjem, što za poslom, i iz drugih razloga, davno otišli iz Gornjrg Bihora i širom svijeta našli sebi uposlenje, osnovali porodice i skućili se, ali, kao i onoga dana kada smo odlazili, jednako smo vezani za svoj zavičaj, za Bihor i Petnjicu.
U želji da pomognemo svima onima koji su ostali; našim rođacima, bratučedima prijateljima i saplemenicima – Bihorcima, žiteljima buduće opštine Petnjica, da spremni dočekaju obaveze koje im slijede uz status opštine, mnogi od nas, prenoseći svoja iskustva i znanje, bez namjere da se miješamo u volju birača, spremni smo da pomognemo i savjetima i preporukama, i na bilo koji drugi način da se Petnjica razvije i ekonomski ojača.



Dijaspora može i hoće da pomogne.

Promovišući svoju fotomonografiju „Gornji Bihor – slike zavičaja“, 17. novembra 2012. godine, na „Jesenjim susterima dijaspore,“ u Dortmundu sam bio gost bošnjačkih klubova u UDBK Njemačka iz Dormunda i Kluba „Balkan“ iz Sunderna. Gost večeri je bio i književnik Faiz Softić. Pored toga što smo govorili o svom stvaralaštvu, prisustvovali smo i govorili na tribini oeekonomskom razvoju opštine Petnjica.
Ovom prilikom ne želim da prepričavam i parafraziram sve ono što je izrečeno, ali ću navesti imena svih nas koji smo tim povodom izrekli svoje ideje i razmišljanja na ovu temu.
Vjerujem da i medijator tribine, Mijaz Ramdedović ima snimljene sve diskusije. Pored Mijaza, govorili su; Osman Destanović, Jupo Rastoder, Avdo Murić, Rašo Korać, Mirsad Duraković, Soko Šabotić, Ramiz Šabović, Remšad Batilović, Beka Seljimanin, Munir Ramdedović, Senad Mehović, Hamdija Ličina, Isah Agović, Muhamed Mule Šabotić, Tufo Muratović, Rašo Adrović, Halil Mišo Agović a tribini je prisustvovao i Željko Stamatovič, generalni konzul Crne Gore u Frankfurtu.
Izvinjavam se onima koje, moguće, nijesam pomenuo a prisustvovali su tribini.

Petnjica kao turistička destinacija

Opšti je zaključak, i nije pretjerano reći, Ptnjički kraj je ekonomski urnisan i slomljen a da država do današnjeg dana i nije namjeravla da nešto popravi u tom smislu. Ali, sa novim statusom, sa novim ljudima i idejama, koje treba sabrati i realizovati po prioritetu (tako da se prvo rješavaju manji a jeftiniji projekti), za koju godinu, i to baš na takvom primjeru ozbiljnosti i odgovornosti vlasti, uvjeren sam da bi u Petnjicu došli i neki ozbiljni investitori.
Naravno, nije lako, i nije moguće, da „iz pepela,“ i na duvarini „izniknu“ palate i nove fabrike i svi se uposle i imaju dobre plate.
Tako nešto nije moguće tamo gdje ne postoji infrastruktura, a Petnjica nema ni kilometar kvalitetnog puta.
Zato, prioritet broj jedan je izgradnja puteva, vodovoda i kanalizacije.

Seoski turizam

A dok se ne desi da Petnjica sama zarađuje u puni svoj budžet, pa i uprkos tome da to neće biti lako i neće biti skoro, nadam se da se niko neće usuliti da u Gornji Bihor, pod bilo kojim uslovima, dovede one koji bi da im izgrade pogon ili fabriku sa „prljavom tehnologijom“.
Jer, iako nije bilo puteva, a možda baš zato, a iza riječi ekonomija, bar do sada, krio se pojam – socijalna pomoć, Gornji Bihor još uvijek ima dobre izvore pitke vode, planinski vazduh i zdravu hranu – idealne uslove za razvoj seoskog turizma.
Nije nepoznato da i u ozbiljnim ekonomijama najrazvijenijih zemalja Evrope i svijeta seoski turizam puni budžete i domaćina kod kojih gosti odsjedaju, i lokalnih samouprava pa i države.
Valja imati u vidu da Projekat razvoja seoskog turizma nijesu osmislili seljani – zemljoradnici i drvosječe, već ozbiljni ekonomisti koji su „pročitali“ potrebu bezmalo svakog umornog i smoždenog bankarskog službenika, njegove sekretarice ili profesora da, nakon jedanaest mjeseci „rintanja“ i stresa svoj mir i odmor pronađe u nekom selu, daleko od gradske vreve, budilnika, TV ekrana i računara – tamo gdje može da spava koliko želi, gdje će, umoran od duge šetnje, dobro ogladneo jesti obilno, ali drugačiju i zdravu hranu i piti izvorsku vodu.
Petnjički kraj ima potencijala da se ovaj vid privredne djelatnosti razvije i bude značajan izvor prihoda i seoskim domaćinstvima i opštinskoj upravi.
Da podsjetimo, u dvadeset i pet sela i zaselaka ima dovoljno kapaciteta za smeštaj više stotina turista u isto vrijeme. Dobrim namjerama i poštenim radom, većina vlasnika na stotine novoizgrađenih komfornih kuća koji žive u dijaspori ne bi oklijevali da svoje domove izdaju tokom godine za potrebe smještaja turista.
Ali, a uvijek postoji ono „ali,“ da bi bilo ikakve priče o dovođenju turista u Petnjicu, a posebno onih sa „dubljim džepom,“ pored udobnog smještaja, mora se osmisliti i niz drugih aktivnosti i vanpansionska usluga za potpun sadržaj njegovog boravka.
Bez obzira na poznatu gostoprimljivost i partijarhalno vaspitanje da je „musafuru mjesto pred prozor,“ u ovom poslu više nije dovoljna samo lijepa riječ i sofra bogata svakojakim jelima, već nešto što će svakom gostu pojedinačno boravak učiniti nezaboravnim tako da dođe opet, i opet, ali i dovede nove goste – svoje kolege i prijatelje.
O tome treba razmišljati i sakupljati iskustva od drugih, onih koji se seoskim turizmom bave decenijama.
Iako sam dosta putovao, vidio i „kupovao“ zanate kulinarstva i ugostiteljstva, priznajem, nijesam siguran koji je to sadržaj prikladan za Petnjički kraj, kako to definisati i realizovati?

Očistimo naše rijeke!

Ali znam, kada Petnjica bude opština, to znači da će biti čaršija (varošica), a Petnjičani varošani (građani).
Pokažimo da smo na dobrom putu.
Neka prvi znak građanskog gospodstva, kulture i dokaz ljubavi za svoj rodni kraj bude – čišćenje rijeka, potoka i prla od smeća i plastike koja je decenijama besbrizorno bacana gdje je ko stigao!
Ovo jeste apel, ali nije kasno da se to organizuje i zakaže za početak avguta jer je najveći broj nas iz dijaspore tada u svom zavičaju.
Neka nam je sa srećom opština Petnjica.